2018 yapımı 'We Have Always Lived in the Castle', Shirley Jackson'ın aynı adlı kült romanından uyarlanmış, gizem ve psikolojik gerilim türlerinde etkileyici bir film. Yönetmen koltuğunda Stacie Passon'un oturduğu yapım, altı yıl önce yaşanan şüpheli bir aile trajedisinin ardından dış dünyadan tamamen kopuk yaşayan Blackwood kardeşlerin, Merricat ve Constance'in hikayesini anlatıyor. Taşra kasabasının dışlanmışlığı ve dedikodularıyla kuşatılmış malikanelerinde, kendilerine özgü ritüelleriyle var olmaya çalışan kız kardeşlerin düzeni, servet peşinde gelen kuzen Charles'ın beklenmedik ziyaretiyle altüst olur.

Başrolde Taissa Farmiga (Merricat) ve Alexandra Daddario (Constance) unutulmaz performanslar sergiliyor. Farmiga, Merricat'in savunmasız, batıl inançlı ve tehlikeli derecede yaratıcı dünyasını inandırıcı bir kırılganlıkla aktarırken, Daddario, ev hapsindeki Constance'in içsel çatışmalarını ve korumacılığını güçlü bir şekilde yansıtıyor. Sebastian Stan ise fırsatçı kuzen Charles rolüyle hikayeye dinamik bir gerilim katıyor. Filmin en güçlü yanı, kasvetli ve gotik atmosferini başarıyla yansıtan görüntü yönetimi ve mekan kullanımıdır. Malikanenin kendisi adeta bir karaktere dönüşerek, ailenin kapalı kutusu gibi sırlarını barındırır.

Film, bir cinayet gizeminden çok, travmanın, suçluluk duygusunun, toplumdan dışlanmanın ve aile bağlarının karanlık yüzünün derinlemesine incelendiği psikolojik bir drama olarak öne çıkıyor. Neden izlenmeli? Çünkü 'We Have Always Lived in the Castle', tipik korku ögelerine başvurmadan, izleyiciyi içsel bir gerilim ve rahatsız edici bir gizemle baş başa bırakıyor. Sakin temposuna rağmen, karakterlerin zihninde gelişen fırtınaları ve sırların ağırlığını hissettirmeyi başarıyor. Gotik edebiyat ve psikolojik gerilim sevenler için, görsel olarak zengin ve oyunculuk performanslarıyla dikkat çeken bir uyarlama sunuyor.