Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, izleyiciyi modernitenin ve teknolojinin insan yaşamı üzerindeki etkilerini mizahi bir dille ele alan görsel bir şölene davet ediyor. Film, sevimli ve sakar karakter Mösyö Hulot'nun, cam ve çelikten oluşan sterilliğiyle adeta bir labirenti andıran Paris'teki günlük gezintilerini konu alır. Bu sırada, bir grup Amerikalı turistin şehri keşfetme çabaları paralelinde ilerleyen olaylar, modern kent yaşamının absürtlüklerini gözler önüne serer. Özellikle, henüz inşaat halindeki bir gece kulübü/restoranın açılış gecesinde yaşanan kaotik durumlar, filmin en unutulmaz sahnelerini oluşturur.

Tati, sadece yönetmen ve senarist olarak değil, başrol oyuncusu olarak da filmin omurgasını oluşturuyor. Neredeyse hiç diyaloğa yer vermeden, beden dili ve görsel şakalarla ilerleyen anlatımı, sinemanın evrensel dilini ustalıkla kullandığını gösteriyor. Geniş açılı çekimler ve derinlikli sahne kompozisyonları sayesinde, her karede birden fazla komedi unsuru aynı anda işliyor, bu da filmi tekrar tekrar izlenmeye değer kılıyor.

Playtime, sıradan bir komedi filminden çok daha fazlası; modern mimari, tüketim kültürü ve insanın makineleşen dünyaya uyum sağlama çabalarına yönelik keskin bir hiciv. Görsel detaylara gösterilen olağanüstü özen ve devasa setleri (filmin çekildiği 'Tativille' şehri inşa edilmiştir), onu sinema tarihinin en iddialı projelerinden biri haline getiriyor. Mizah anlayışını fiziksel komedinin ötesinde, zekâ dolu gözlemlerle harmanlayan bu film, hem gülümseten hem de düşündüren nadir yapımlardan. Sanat sineması ve komedi türüne ilgi duyan herkesin mutlaka izlemesi gereken, zamansız bir klasik.